Wat heb ik geleerd van 2017? Nieuwsbrief

kleuren roosHoewel december de traditionele maand is om op het jaar terug te blikken, doe ik dat nu alvast. Het was een intense tijd met liefdevolle ontmoetingen, indrukwekkende healings, en een diepgaande transformatie. Ik heb geleerd dat genezen niet altijd leuk is, dat het soms nodig is om opstandig te zijn, maar ook dat als je door het proces heen bent het licht in kwadraat schijnt.

 

Als je de moed hebt om jezelf te zijn werkt dat bevrijdend. Dat is ook wat steeds herhaalt wordt in elk interview. Dapper zijn de mensen die over hun lessen en ervaringen vertellen. Liefde is niet zoetsappig. We mogen rebelleren, voor onszelf opkomen, en waar nodig relaties opzeggen. We richten onze blik op het toneel dat het leven heet om vervolgens naar binnen te kijken. Wat raakt mij zo? Wat resoneert nog met mij? Wat dient mij niet langer? Hoe kan ik mijn weerstand omarmen? Wat dient vergeven te worden? Vergeven is voor iedereen bedoeld. Je vergeeft iedereen of niemand.

En met dat vergeven had ik nogal eens moeite. Ik kan niet ontkennen wat er om mij heen gebeurt en hoe vaak ik er ook aan voorbij probeer te zien, het verschijnt nog steeds in mijn blikveld. In al mijn boeken komt wel iets van deze worsteling naar boven. Wat heb ik daarvan geleerd? Nou, dat het oude spirituele paradigma mij niet langer dient. Ik hoef geen Jezus te zijn. Ik hoef alleen maar puur Lilian te zijn, en alleen ik weet hoe dat moet. Mezelf kennende weet ik dat liefde het uitgangspunt is, dat ik niets liever dan vrede wil, maar ook dat je onafgemaakte kwesties ooit een keer moet aanpakken. Dit jaar heb ik daar ruimschoots de gelegenheid voor gehad. Toen het niet anders kon, toen ik wel móest doorpakken, kwam er meteen ook verdriet tevoorschijn. Wat heb ik gehuild bij de healings van Paul en wat voelde het veilig om in de armen van Wilhelmien te verdwijnen. Ik heb geleerd dat we nooit alleen zijn. Dat er altijd een engel klaar staat om zijn vleugels om je heen te slaan.

Ik heb ook geleerd dat wat je onderdrukt niet verdwijnt, maar onderhuids aan kracht wint en je ziek kan maken. Het beeld dat ik van mijzelf had geboetseerd ontplofte. Daarvoor in de plaats kwam een vastberadenheid om de innerlijke muur te beslechten. Een Muur die ook in het boek: ‘Aanraking’ een plaats inneemt. Het is een geheime muur dat de donkere hoekstenen verborgen houdt. Het zijn de ideeën over schuld, dat je kwetsbaar kunt zijn, bedreigd kunt worden, of dat iemand je in de steek kan laten. Dit fort is onaantastbaar en ondoordringbaar voor wie in zijn eigen leugens gelooft en het probeert te verdedigen met oordelen.

Alleen wat afgescheiden is doet pijn en pijn is altijd iets dat nog niet vergeven is. Het heeft geen enkele zin om een goed mens te willen zijn die nooit boos mag worden. Ik heb geleerd dat het leven voluit door mij heen mag knallen en dat als je boos bent je het maar beter helemaal en totaal bent. Het gaat er niet om de ander aan te vallen, het gaat erom dat je voor jezelf gaat staan. Ook als dat niet past in de oude theorieën van positief denken. Misschien ben ik wel helemaal niet zo positief. Misschien ben ik veel meer een rebel. Misschien moet ik dit alles wel meemaken om jou beter te begrijpen, dat ook jij op de een of andere manier door een soortgelijk proces gaat. Laat jezelf zien, hou op met je schuldig te voelen, durf te vragen of het wat liefdevoller mag. Durf te vragen om een zachte aanraking. Zie mij! Zie mijn Wezen!

Ik heb geleerd dat het alles of niets is en dat compromissen niet werken. Je bent jezelf of je bent het niet. Paul heeft altijd een grote glimlach als ik op dreef ben. Hij vindt het heerlijk als ik mijn schaamteloze gepassioneerde zelf ben. ‘Eén met de Bron’, zegt hij dan en steekt zijn duim op.

Niet meer oordelen over mijzelf is misschien wel het belangrijkste dat ik heb geleerd. Daarmee was de worsteling over. Pijn durven voelen is genezing. Genezen is inzien dat wie in liefde is de bescherming van de muur niet nodig heeft omdat daar achter iets kostbaars ligt. Daar ligt de waarheid, het heilige, dat wat jij werkelijk bent. Achter die muur ligt ons thuis.

Dit jaar heb ik drie boeken geschreven. ‘Aanraking’ las ik een paar maanden later alsof iemand anders de auteur was. Hoe toepasselijk met wat er nu mondiaal gaande is, met de ‘Me Too’ stroming, de ongewenste aanraking. De muur van ontkenning, geheimen, het zwijgen. Hoe zou het zijn als we elkaar werkelijk vanuit ons wezen ervaren? We zouden meteen verlicht zijn. We zouden in elkaar verdwijnen. Kijken naar de muur is leren dat ik die zelf in stand houd door angst en oud zeer.

Wanneer is het dan klaar? Dat bepaalt alleen de kosmos die jou beter kent dan jij jezelf. Dan regent het ook weer cadeautjes. Dat kwam zondag toen ik samen met een vriendin een healing van Paul onderging. Ik was oprecht nieuwsgierig. Wat krijg ik te zien? Wat gaat het met me doen? Meteen toen ik mijn ogen sloot werd ik in een rechte lijn opgetild. Hoger, nog hoger, en verder, totdat ik in een witte ruimte terecht kwam waar ik omringd werd door lichtwezens, met Paul erbij. Alles spatte in duizend stukjes uit elkaar. We gingen naar het volgende niveau, en nog hoger. Er was alleen bewustzijn, alleen aanwezigheid dat opging in een onmetelijk licht. Totale vrede, dat is wat ik ben, wat jij bent. En vreemd, de vriendin had een soortgelijk reisje.

Tussen liefde en liefde is geen muur. Het dwalen in deze wereld betekent niets, dat zag ik ook tijdens de healing. Het is inderdaad als een droom. De wereld is geen gevangenis, maar een school waar we kunnen leren dat wij niet de poppetjes op het toneel zijn. Wij zijn niet de droom, maar de dromer, en alles is bedoeld om wakker te worden. De terugkeer naar mij mijzelf is volle kracht vooruit. Alles dat ik heb meegemaakt diende voor dit ogenblik en het enige dat ons te doen staat is om ons te bekommeren om onszelf. Als je waarlijk wil helpen genees dan jezelf. Dat gaat voorbij woorden.

Sinds deze healing plaats ik mezelf in een chique loge waar mijn bewustzijn naar het toneel van het leven kijkt. Ik ben niet alleen, licht omringt mij. Ik vraag of ik in vrede mag kijken. Ik neem een beetje afstand. Ik vraag of ik mij de waarheid mag herinneren dat ik vrij ben. Pas als ik glimlach weet ik dat het is gelukt. Wat heb ik geleerd? Ik heb geleerd dat als het poppetje stuitert dit niets met mij te maken heeft. Ik weet dat ik puur bewustzijn ben en dat alles dat niet met het licht resoneert ongedaan gemaakt zal worden. Het gaat steeds dieper, of hoger, totdat we volledig samenvallen met wie we zijn. Ik weet dat er oneindig veel van mij wordt gehouden. Dat ik heilig ben, maar geen heilige. Ik ben Lilian en jij bent jij en dat is het mooiste dat er is.

Wat heb ik weer veel geleerd, dankjewel schatje…

Dankjewel aan jou, lief heilig mens, dat jij deel bent van mij.

Liefs Lilian

Wil je deze nieuwsbrief rechtstreeks ontvangen, schrijf je dan in op de voorpagina van deze website.

 

Tips: Op zondagochtend 10 december is er een healing van Paul in Heerlen. www.jijbenteenwonder.nl

Op 21 december geeft Peter Winteraeken een kerstviering in Echt, met als thema: ‘Alles mag er zijn, niets hoeft te veranderen’. Meer informatie: www.peterwinteraeken.nl

Op 23 december is de kerstviering met Benigna Consten in de Brikke Oave in Brunssum, met als thema: ‘Kerst vier je samen in het licht’. Meer informatie: www.benigna.nu

Bookmark and Share
Top